Στο κέντρο του καμβά, μια μορφή μισή άνθρωπος και μισή άλογο ανοίγει τον λαιμό της σαν σπείρα που ξετυλίγει μυστικά. Τα θραύσματα αιωρούνται, σαν να αποκαλύπτουν μια εσωτερική μηχανή από μύες, μνήμες και άγρια ένστικτα. Το βλέμμα του αλόγου δεν είναι ζώου∙ είναι κραυγή, είναι μετάβαση, είναι κάτι που γεννιέται και πεθαίνει ταυτόχρονα.
Κάτω από αυτή τη μεταμορφωμένη μορφή, μια μεγάλη σπασμένη φωλιά — ένα αυγό που δεν άντεξε το βάρος της γέννησης. Μέσα του, μια θηλυκή μορφή κουλουριασμένης σε στάση εμβρυακή, περιμένει την κατάλληλη στιγμή είτε για να αναδυθεί ή να επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Τα μαλλιά της λεπτές ρίζες που ψάχνουν να πιαστούν από κάτι σταθερό.
Το φόντο, απαλό και θερμό, μοιάζει με ομίχλη που κρατά την ιστορία σε αναστολή. Τίποτα δεν είναι πλήρως πραγματικό∙ τίποτα δεν είναι εντελώς όνειρο. Το έργο γίνεται μια αλληγορία για την ταυτότητα που θρυμματίζεται, για το σώμα που αλλάζει μορφή, για την αέναη προσπάθεια να ξαναβρεθεί η αρχή.
Εδώ, η γέννηση και η διάλυση συνυπάρχουν. Η μεταμόρφωση δεν είναι επιλογή — είναι η μόνη πορεία.