Το ανθρώπινο σώμα μια φλόγα που δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα σβήσει ή αν θα γίνει φως. Δεν είναι απλώς μορφή∙ είναι μια στιγμή. Μια στιγμή όπου η ύλη θυμάται ότι κάποτε ήταν ανάσα, αφή, επιθυμία. Το σώμα ανοίγεται σαν ποίημα που δεν γράφτηκε ποτέ, σαν μια λέξη που τρέμει πριν ειπωθεί.
Μορφή που δοκιμάζει τα όριά της, σαν να ψάχνει έναν τρόπο να υπάρξει πέρα από το βλέμμα. Η σωματικότητα γίνεται ένας ψίθυρος που δεν απευθύνεται σε κανέναν συγκεκριμένα, απλώς διαπερνά τον χώρο, αφήνοντας ένα ίχνος που μοιάζει με ανάμνηση.
Η απουσία τίτλου αφήνει το σώμα να σταθεί μόνο του, χωρίς όνομα, χωρίς προορισμό. Έτσι γίνεται πιο αληθινό: ένα πεδίο όπου η εγγύτητα και η απόσταση συναντιούνται, όπου η ένταση γίνεται γλώσσα και η σιωπή γίνεται κίνηση. Το σώμα δεν αφηγείται∙ θυμάται. Θυμάται την ευθραυστότητα, την επιθυμία, την αβεβαιότητα της ύπαρξης.
Θυμάται τον χρόνο πριν τον μετρήσουμε. Τον περιέχει στις αρθρώσεις, στις σιωπές, στις κινήσεις, στις γραμμές που χαράζει η αναμονή.
Ο χρόνος δεν είναι οι ώρες∙ είναι οι μετατοπίσεις της ύλης, οι στιγμές που το σώμα ανοίγει, συσπάται, αλλάζει.
Το σώμα και ο χρόνος δεν χωρίζονται. Το ένα είναι η σκιά του άλλου.
Κάθε σώμα ένα ρολόι χωρίς δείκτες. Μετράει ό,τι δεν φαίνεται: τις απώλειες που δεν μπήκαν σε λέξεις, τις επιθυμίες που δεν εκπληρώθηκαν, τις αναπνοές που δεν τόλμησε.
Ο χρόνος δεν κυλά πάνω του∙ κυλά μέσα του. Κάθε αλλαγή, κάθε θραύσμα, κάθε ίχνος είναι μια απόδειξη πως ο χρόνος δεν είναι κάτι έξω από εμάς —εμείς τον φτιάχνουμε με το σώμα μας.
Δεν προσφέρει απαντήσεις∙ προσφέρει χώρο. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, η ανθρώπινη μορφή γίνεται μια ανοιχτή, ποιητική διαδικασία.